Interregnum, Eski Dünyanın Çözülüşü, Yeni Dünyanın Doğum Sancısını anlatır…

Antonio Gramsci’nin meşhur cümlesi, çağların gizli anatomisini anlatır.
“Eski dünya ölüyor, yeni dünya doğmak için mücadele ediyor, şimdi canavarlar zamanı.”

Bu söz, bir interregnum hâlini tarif eder. Yani ne eski düzenin hâlâ hüküm sürebildiği, ne de yeninin tam anlamıyla doğabildiği o ara boşluğu. Sanki Araf da sıkışmış gibi, Tıpkı bir gecenin en karanlık anı gibi, şafak henüz görünmez ama karanlığın da artık gücü kalmamıştır. İşte tam orada, eşiğin üzerinde, biçimsiz güçler dolaşmaya başlar. Formsuz güçler …

Okült gelenekte bu tür eşikler her zaman önemlidir. Çünkü geçiş anları, yalnızca siyasi , toplumsal sistemler ile beraber astral ve sembolik süreci de anlatır. Etrafınıza bakın, öğrenmeden eğitici olanlar , fenomenler vs…
Düzen dağılırken görünmeyen katmanlar açığa çıkar. Bastırılmış olan geri döner. Kollektif bilinç, kendi gölgesiyle yüzleşir. “Canavarlar” tam da burada belirecektir, yozlaşmış iktidarlar, kitleyi büyüleyen sahte kurtarıcılar, panik, kaos, manipülasyon, korku ve sonunda toplumsal çözülme.

Bu ara dönem, eski tanrıların , kadimlerin çekildiği ama yenilerinin henüz tahta oturmadığı andır. Bir tür kozmik askıda kalış gibi nitelendirebiliriz. Hermetik açıdan bakarsak, bu hâl ilk Pluto / Uranüs üçgeninde daha da duyulmaya başlayabilir. Nihayetinde yapı yıkılır, ama yeni biçim henüz kristalleşmemiştir. Böyle anlarda dünya, kendi kabuğunu kıran bir yumurta gibi çatlar. Peki Koç burcunu neler bekliyor ? Akrepler e ne müjdeler var ? Gibi sorular ın yerini de değiştirecektir.
Ve işte burada Uranüs’ün İkizler’e geçişi çok güçlü bir sembolü açığa çıkaracaktır. EL ÂN . Uranüs, ani kopuşların, elektriklenmenin, devrimsel şokların, beklenmedik zihinsel sıçramaların, sürprizlerin(yapageldiğinizin akıbeti de dahil ) gezegenidir. İkizler ise bilgi, dil, sinir sistemi, iletişim, ağlar, çoğalma ve çoğul bakışla ilgilidir. Uranüs İkizler’deyken, salt düşünce değil düşüncenin dolaşım biçimi de değişir. Haberler hızlanır, anlam parçalanır, eski anlatılar çözülür, yeni dil biçimleri ortaya çıkar. Zihin bir laboratuvara dönüşecektir.

Bu yüzden böyle zamanlarda dünya, sanki görünmez bir elektrik akımına bağlanmış gibidir. Sözcükler silah olur, imgeler kehanete dönüşür, haber akışı bir tür büyüsel sis üretir. İnsanlar neye inanacağını şaşırır. Çünkü interregnum, yalnızca bir yönetim krizi değil; bir anlam krizidir.

Okült dilde söylersek:
Eski düzen ölürken kapılar açılır.
Kapılar açılınca her şey içeri sızar.
Ve içeridekini koruyacak bir merkez yoksa, canavarlar konuşmaya başlar.

Ama bu karanlık dönemler yıkım harici dönüşsel metaforları da anlatacaktır. Her interregnum, aynı zamanda bir tohum zamanıdır. Eski form çökerken, gizli olan görünür olur. Kriz, kimi zaman bir felaket değil; bir inisiyasyondur. Yeni dünyanın doğumu, steril ve sakin gelmez. Önce kırılma gelir. Önce rahatsızlık gelir. Önce kaos gelir. Sonra, eğer insanlık eşiği geçebilirse, yeni bilinç biçimleri doğar.

Belki de Gramsci’nin “canavarlar” dediği şey, yalnızca dışarıdaki tehditler değil; kolektif gölgemizin ya da egregorların ta kendisidir. Çünkü her çağ, kendi bastırdığı şeyi geri getirir ve her geri dönüş, önce korkunç görünür.

Uranüs İkizler’e geçerken dünya, tam da bu yüzden, kelimelerin kaderini yeniden yazar. Hangi bilgi özgürleştirici, hangisi zehirli? Hangi ses uyanış, hangisi hipnoz? Hangi bağlantı gerçek, hangisi ağ gibi örülmüş bir illüzyon? Bu soruların cevabı, artık eski çağın mantığıyla verilemez. Yeni bir zihin gerekir. Yeni bir dil gerekir. Yeni bir eşik bilinci gerekir.

interregnum , Eski tapınak yıkılmıştır.
Yeni tapınak henüz temellerini bulamamıştır.
Ve bu aralıkta, gölgeler yürür.

Onur Güven