Yer ile göğü dengelemeniz gerekir bu hayatta. Hepimiz bunun mücadelesini vermekteyiz. Aksi halde ortaya bilgisi hayat ile deneyimlenememiş sözde gurular / bilgeler çıkacaktır. Hayati öğretiden yoksun kitabi bilgiler ile donanmış ve ahkam kesen kimseler , ehliyeti başarı ile yeni almış ancak tecrübesiz şoförler gibidir. Elinde olmayanı varmış gibi göstermeye çalışmak, aslında insanın kendi iç yarasına sürdüğü geçici bir pansuman gibidir. Psikolojide bu, eksiklik duygusunu telafi etme çabası olarak karşılık bulur. Kişi, içsel yetersizliğini bastırmak için dışarıya abartılı bir güç, bilgi ya da sevgi görüntüsü sunar. Ama hak edilmeden edinilen bir bilgi zihni sıkıştırır taşıyamadığı için kibir biçiminde dışa fışkırır. Kaldıramadığı bir sevgi kişide kaygı yaratır, bu kaygı da kimi zaman ihanete ya da kaçmaya dönüşür. Emeksiz kazanılan imkânlar ise temeli sağlam olmayan bir özgüvene yol açar ve bu özgüven çoğu zaman görgüsüzlük olarak yansır.

Çünkü insan, içsel boşluğunu en çok örtmeye çalıştığı alanda ele verir kendini. Zaten kullanmadığın, içselleştirmediğin hiçbir şey gerçekten sana ait değildir, sahiplik ancak deneyim ve emekle ruhuna yerleşir.

Hayatın psikolojik açıdan öğrettiği en önemli şey de şudur. Kendini sürekli “daha fazlası” uğruna yıpratmak, eksikliği doldurmaz, aksine büyütür. Asıl iyileşme, sahip olduklarını fark edebilmekte, onlarla sağlıklı bir ilişki kurabilmekte ve içindeki gerçek potansiyeli güvenle ortaya koyabilmektedir.

‘’Çünkü en büyük yanılsama, hayatın bizden sürekli daha fazlasını talep ettiği inancıdır. Oysa gölgeyle yüzleşmeye cesaret eden bilir ki insanı eksilten şey yetersizlik değil, kendi gerçeğinden kaçmaktır. Kendini kandırmanın bedeli her zaman daha ağırdır en sonunda maskeler düşer, iddialar söner ve insan çıplak hakikatiyle baş başa kalır. İşte o an, kim olduğun değil, neyi taşıyabildiğin belirler kaderini. Gerçek dönüşüm, aynaya bakıp kaçmamaya cesaret edebilenlere gelir.‘’

Onur Güven